” Sözün faydası yoksa söyleme ” diyor Mevlana. Bazen bazı durumlar olur içinden haykırarak bağırmak ve anlatmak gelir ancak susarsın. Oysa söylenecek pek çok söz vardır aslında. Bir yanın susturur seni. Konuşulacak bir mevzu görmezsin ortada.Karşındaki önem vermiyor, adam yerine koymuyor sanır. Halbuki söylesen de , anlatsan da , haykırsan da bilirsin ki anlamaz karşıdaki. Anlamak istemez çünkü.Bazı insanlar hayatını olabildiğince zorlamaya çalışır. Mutsuz ve huzursuz etmek için elinden geleni yapar. Sen etkilenmedikçe daha da hırslanarak devam eder huzursuzluk yaratmaya. Oturur düşünür taşınır planlar yapar. Planları tıkır tıkır işler sen o tuzaklara düşersin bir bir. Yeri gelir huzurun kaçar, yeri gelir mutsuz olursun lakin öylesine odaklanmışsındır ki kendine ve hayatına, tüm olup bitenler bir macera olur senin için. Karşı daki bıkmaz, usanmaz yaptıklarından ve devam eder var gücüyle çalışmaya. Her Zaferde alkışlar kendini. Tebrik eder egosunu ve yola devam eder. Fakat bilmez ki sen odaklandığın o yolda kendini aşmaya devam ederken o kendi kısır dünyasında, kendi çevresinde dönüp duruyordur. Bunu başarı zanneden zihniyeti değişmez asla. Yukarıdaki fotoğrafta olduğu gibi sakin ve dingin kalmayı başardığınızda ise anlam veremez bu halinize.
