ANNE BABA ALET ÇANTASI;
Aile ve Çift Terapisti Esra Çelik Karabulut bu hafta biz ebeveynlere önerilerde bulunuyor. Keyifli okumalar.
Anne baba olarak hepimiz çocuğumuzun diğer insanlarla kurduğu ilişkilerinde özgüvenli, girişken, kendisini ifade edebilen ve aynı zamanda yakın, sıcak ilişkiler kurabilen bireyler olmasını isteriz. Bunun gerçekleşmesi için de çeşitli yollar deneriz. Çocuğu için komşu çocuklarını eve toplayanımız da vardır, birisi adını sorduğunda onun yerine adını söyleyenimiz ya da kurs kurs gezdirenimiz de...
Özellikle anaokuluna ya da ilkokula yeni başlayan bir çocuğumuz varsa bazı endişeli sorular aklımıza, kalbimize üşüşüverir. “Acaba arkadaş edinebilecek mi?”, “Dışlanır mı?”, “Ezilir mi?”, “ Kendini koruyabilir mi?”, “Öğretmeni onun dilinden anlar mı?”, “ Yardımcı elemanlarla anlaşabilir mi?”…
Bu sorularla yeni önlemler almaya başlayabiliriz. Önceden tanıdığı bir çocukla aynı sınıfa aldırmak, öğretmenine “onun anlayacağı dili” anlatmak, sınıftaki diğer velilerle samimi olup ona “ortam” yaratmak gibi. Fakat bu önlemlerin hepsinde aktif olan aslında biz anne babalarızdır ve bu girişimlerimiz onun “sosyal ilişki kurma ve yönetme becerisine” katkı sunmayacak ve belki zarar verecektir. Bu bağlamda yapılması gereken şeyin özü “kendi adımları için onu yüreklendirmektir”.
Bunu yapabilmenize yardımcı olacak bazı öneriler sunmak isterim.
Aile ve Çift Terapisti Esra Çelik Karabulut bu hafta biz ebeveynlere önerilerde bulunuyor. Keyifli okumalar.
Anne baba olarak hepimiz çocuğumuzun diğer insanlarla kurduğu ilişkilerinde özgüvenli, girişken, kendisini ifade edebilen ve aynı zamanda yakın, sıcak ilişkiler kurabilen bireyler olmasını isteriz. Bunun gerçekleşmesi için de çeşitli yollar deneriz. Çocuğu için komşu çocuklarını eve toplayanımız da vardır, birisi adını sorduğunda onun yerine adını söyleyenimiz ya da kurs kurs gezdirenimiz de...
Özellikle anaokuluna ya da ilkokula yeni başlayan bir çocuğumuz varsa bazı endişeli sorular aklımıza, kalbimize üşüşüverir. “Acaba arkadaş edinebilecek mi?”, “Dışlanır mı?”, “Ezilir mi?”, “ Kendini koruyabilir mi?”, “Öğretmeni onun dilinden anlar mı?”, “ Yardımcı elemanlarla anlaşabilir mi?”…
Bu sorularla yeni önlemler almaya başlayabiliriz. Önceden tanıdığı bir çocukla aynı sınıfa aldırmak, öğretmenine “onun anlayacağı dili” anlatmak, sınıftaki diğer velilerle samimi olup ona “ortam” yaratmak gibi. Fakat bu önlemlerin hepsinde aktif olan aslında biz anne babalarızdır ve bu girişimlerimiz onun “sosyal ilişki kurma ve yönetme becerisine” katkı sunmayacak ve belki zarar verecektir. Bu bağlamda yapılması gereken şeyin özü “kendi adımları için onu yüreklendirmektir”.
Bunu yapabilmenize yardımcı olacak bazı öneriler sunmak isterim.
